Kenan Sofuoglu zou in Imola een laatste keer de start nemen met zijn Kawasaki van Puccetti Racing. De Turkse racelegende sukkelde van bij aanvang van het seizoen met een blessure. De zoveelste nadat hij de zoveelste keer tegen het asfalt ging. Dokters waarschuwden hem. Sofuoglu trok zijn conclusies, naar verluidt na goede raad van de Turkse president Erdogan zelve, waarmee hij zeer goede contacten heeft. Een overzicht van de carrière van Kenan Sofuoglu.

Het was zeker een historisch moment op het Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari in Imola, toen de blinkende groene machine van Sofuoglu vooraan op de grid plaats nam. Kenan Sofuoglu was echter al gekend als een vechter, iemand die volop risico nam en iemand die geregeld in de kijker liep. En daar lukte hij ,ogmaals in want na het beëindigen van de opwamronde reed de Turk onmiddellijk de pits in. Geen afscheidsrace dus! En dat terwijl hij toch als derde gekwalificeerd stond. “Ik had mijn moeder beloofd dat ik hier niet zo starten”, vertelde hij achteraf…

Supersport werd zijn rijk

Sofuoglu verscheen voor het eerst op de scene van de Supersport in 2003. Het werden drie lastige races en 2004 zag hem debuteren in de Superstock 1000. Dat leek de goede zet te worden voor de Turk want in twee achtereenvolgende seizoenen pakte hij de derde plaats in het kampioenschap en de vice-titel in 2005. Toen hij weer verscheen in de Supersport in 2006, op de Ten Kate Honda, leek hij zijn draai te hebben gevonden. Na de derde plaats volgde in 2007 zijn eerste titel. Maar opnieuw leek het logische vervolg van zijn carrière, de Superbikes, alweer een doodlopende straatje met geen enkele zege in de 23 races die hij aflegde en een verre 18de plaats in het kampioenschap. Er volgden bij zijn terugkeer in de Supersport in 2008 en 2009 twee overgangsjaren waarbij hij in 2009 er toch weer in slaagde het brons te rapen in het kampioenschap. Er bleef nog één onbeproefde piste over, en dat was die langs het MotoGP kampioenschap. Na een paar probeersels in de Moto2 in 2010 (terwijl hij ondertussen in de Supersport zijn tweede titel pakte voor Honda) ging het in 2011 voltijds naar Moto2. Maar dat leek opnieuw niet te werken want in 14 races werd er slechts 1 podium en geen enkele zege of pole gescoord.

Oorlogswonden eisen hun tol

De zaken waren duidelijk: Supersport leek de categorie die was weggelegd voor Sofuoglu. En de Turk bevestigde dat met bijkomende wereldtitels in 2012, 2015 en 2016, deze keer op Kawasaki. Daar had nog 2017 op kunnen volgen maar het zat Sofuoglu tegen. Na zijn val in de Franse wedstrijd op Magny-Cours sukkelde hij met een breuk aan het bekken. Na de Spaanse wedstrijd in Jerez te hebben overgeslagen kon hij in de afsluitende races in Qatar zijn kansen niet aan de volle 100% verdedigen (ondanks een ongelooflijke 3de plaats). De titel ging ondanks zijn 4 zeges dat jaar naar de Fransman Mahias.
Aan het begin van dit seizoen werd dan het definitieve verdict geveld. Na een val op Phillip Island, Australië, werd een nieuwe breuk aan het bekken vastgesteld. De dokters waarschuwden hem. De volgende keer zouden ze misschien niet meer kunnen opereren en zou er blijvens letsel kunnen blijven. Sofuoglu zat 3 raceweekends uit, maar halte de knoop door voor Italië: de Supersport carrière zat erop voor de 33-jarige rijder.

Ook het privéleven van Sofuoglu was keihard. Hij werd geboren in Kuzuluk, in Noord-Turkije, in de provincie Sakarya niet ver van de Zwarte zee, en is de zoon van een garagist met een eigen atelier voor het repareren van motoren. Zijn beide oudere broers raceten ook motoren. Maar Bahattin, de oudste, stierf op 24-jarige leeftijd in een verkeersongeval. Sinan stierf op 26-jarige leeftijd tengevolge de verwondingen die hij had opgelopen in de kwalificaties voor een race van het Turkse kampioenschap. Maar het drama was voor Kenan nog niet ten einde. Op 25 juli 2014 verloor hij zelf zijn zoontje van 4 maanden oud aan een infarct.

“Een ongelooflijke zegehonger” (Cresson)

Sofuoglu was gekend als een keiharde racer. Als practiserend moslim volgt hij de vasten overdag tijdens de ramadan! Zijn strijd met Fabien Foret en Sam Lowes zag enkele legendarische wedstrijden. Ook mentaal, heen en weer gegooid tussen de glorie van wereldtitels en persoonlijke tragedie, moest hij keihard worden.
Hij reeg de poles en de zeges op circuit aan elkaar, telkens gekenmerkt door een ijzeren wil en doorzettingsvermogen. Getuige daarvan de wedstrijd die hij in 2017 reed in Qatar met een gebroken heup… En het was die val, weken daarvoor tijdens de kwalificaties op Magny-Cours, die uiteindelijk over zijn carrière zou beslissen.

Hij trekt zich terug met 43 zeges, 85 podia en vijf wereldtitels. “Ik kende hem niet persoonlijk“, vertelt onze Supersport vertegenwoordiger Loris Cresson. “Maar hij was wel een rijder die heel veel heeft betekent voor het Supersport wereldkampioenschap en die telkens een ongelooflijke zegehonger toonde gedurende zijn carrière.

(foto’s: worldsbk.com, Kawasaki.com, wikipedia, redbull.com)